แน๊ตตี้เธอหายไปไหนมานะ
ไม่ได้อัพนานมากๆ
ทั้งๆที่มีเรื่องราวผ่านเข้ามาตั้งหลายเรื่อง
ไปนั้น ไปนุ้น ไปนี้มาก็หลายที่
ฉันคิดถึงเธอจังแน๊ตตี้เอ๋ย

ตอนนี้รู้สึกอยากจะจัดการทีสิสให้จบสิ้นเสียที
รู้สึกอยากไปพักผ่อน
อยากไปต่างจังหวัด
ไปนั่งเฉยๆ
มองฟ้ากว้างๆ
คิดอะไรต่อมิอะไร

ปัจจุบันสภาพจิตใจเป็นปกติ
รู้สึกไม่อยากสนใจอะไรไปมากกว่าที่เป็นอยู่
คิดแค่ว่า ทำ..วันนี้ให้ดี ก็พอ

วันเวลามันจะผ่านไปเรื่อยๆ ในช่วงนี้
และจะผ่านไปด้วยดี จนถึงเวลาของมัน
...แล้วเราค่อยมาว่ากันอีกที


บางช่วงเวลารู้สึกร่าเริงเกินปกติ
หัวเราะไปกับมุกไร้แก่นของหลายๆคน
แต่นั้นฉันก็หัวเราะจริงๆ
อาจไม่ได้ขำซะเหลือเกิน
แต่หลายวันที่ผ่านมาฉันก็หัวเราะตั้งหลายครั้งนะ




เอ๊ะ แล้วฉันร้องไห้บ้างรึเปล่า
หลายวันมานี้ไม่มีเลย อารมณ์แบบนั้น
แล้วมันหายไปไหนหมดล่ะ
ลืมไปซะสนิทเลยนะเนี่ย ให้ตายเถอะ
มันช่างไร้สาระจริงๆ ไร้แก่น!!

เมื่อกี้ฉันข่มตานอนเป็นชั่วโมง
แต่ผลสรุปของค่ำคืนนี้
ฉันก็ยังคงกลับมานั่งที่เดิมที่นั่งประจำ
แล้วก็คิดขึ้นได้ว่า
ทำไมฉันไม่อัพบล๊อคเลยล่ะ
ก็เลยเขียนมาจนถึงบันทัดนี้

ฉันคิดถึงเธอนะแน๊ตตี้

ฝันดีจ่ะ



...ร้องเพลง...




บางครั้ง อาจยัง.. ไม่รู้
เนิ่นนาน ที่ยัง.. คงอยู่..
เพราะเป็นสิ่ง ที่ไม่เคยบอก
เพราะยังคง กลัวในคำตอบ
เหมือนทุกอย่าง ไม่มีทาง แม้จะทำ อย่างไร...

แล้ววันหนึ่ง กลายเป็นคำตอบ
ว่าทุกอย่าง อาจไม่เคยพอ
เหลือเพียงสิ่ง ที่ยังรอ และมันคง..
ห่างไกล ... ความเป็นจริง



รู้สึกแบบเพลงนี้ ตอนนี้ เวลานี้